"Pójdź za mną". To krótkie wezwanie Chrystusa można uważać za klucz do
zrozumienia przesłania wypływającego z życia naszego opłakiwanego
i ukochanego papieża Jana Pawła II, którego zwłoki składamy z czcią do
ziemi jako nasienie nieśmiertelności. Z sercem pełnym smutku, ale także
radosnej nadziei i głębokiej wdzięczności.
To są nasze uczucia i stan ducha, bracia i siostry w Chrystusie obecni
na Placu św. Piotra, na sąsiednich ulicach i w różnych miejscach na
terenie Rzymu, wypełnionego ogromnymi, pogrążonymi w modłach tłumami.
Wszystkich serdecznie witam. Również w imieniu Kolegium Kardynałów kieruję
pełne szacunku myśli do szefów państw i rządów, do delegacji różnych
krajów. Pozdrawiam zwierzchników i przedstawicieli Kościołów i wspólnot
chrześcijańskich, a także innych religii. Pozdrawiam także Arcybiskupów,
Biskupów, księży, zakonników, zakonnice i wiernych przybyłych z różnych
kontynentów; w specjalny sposób młodzież, którą Jan Paweł II lubił nazywać
przyszłością i nadzieją Kościoła. Moje pozdrowienia idą w kierunku
wszystkich, którzy w każdej części świata łączą się z nami poprzez radio
i telewizję w tym zbiorowym uczestniczeniu w uroczystej ceremonii
pożegnania ukochanego Papieża.
Pójdź za mną - już jako młody uczeń Karol Wojtyła był entuzjastą
literatury, teatru, poezji. Pracując w zakładzie chemicznym, otoczony
i zagrożony przez terror nazistowski, usłyszał głos Pana: Pójdź za mną!
W tym bardzo szczególnym kontekście zaczął czytać książki filozoficzne
i teologiczne, następnie wstąpił do podziemnego seminarium, założonego
przez Kardynała Sapiehę, a po wojnie uzupełniał studia na Wydziale
Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Wielokrotnie
w listach do kapłanów i książkach autobiograficznych mówił nam o swoim
kapłaństwie, do którego został wyświęcony 1 listopada 1946 roku.
W tekstach tych wyjaśnia swe kapłaństwo, wychodząc zwłaszcza od trzech
słów Pana. Przede wszystkim od tego: "Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was
wybrałem, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał" (J 15,16).
Drugie zdanie to: "Dobry pasterz daje życie swoje za owce" (J 10,11).
I wreszcie: "Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie
w miłości Mojej" (J 15,9).
W tych trzech zdaniach dostrzegamy całą duszę naszego Ojca Świętego.
Rzeczywiście poszedł wszędzie i niezmordowanie, aby nieść owoc i to owoc
trwały. "Wstańcie, chodźmy!" - to tytuł jego przedostatniej książki.
"Wstańcie, chodźmy!" - tymi słowy budził nas z wiary zmęczonej, ze snu
uczniów, tych z wczoraj i tych współczesnych.
Ojciec Święty stał się więc kapłanem aż do głębi, bowiem oddał życie
Bogu za swoje owce, za owce całego świata, w codziennej służbie
Kościołowi, przede wszystkim zaś w trudnych próbach ostatnich miesięcy.
W ten sposób stał się jedno z Chrystusem, dobrym pasterzem, który kocha
swe owce. I wreszcie "wytrwajcie w mojej miłości": Papież, który wychodził
na spotkanie ze wszystkimi, który był w stanie przebaczyć i otworzyć serce
na wszystkich, mówi nam, także dzisiaj, tymi słowami Pana: trwając
w miłości Chrystusa, uczmy się w szkole Chrystusa sztuki prawdziwej
miłości.
Pójdź za mną! W lipcu 1958 roku rozpoczyna się dla młodego kapłana
Karola Wojtyły nowy etap na drodze z Panem i za Panem. Karol spędzał jak
zwykle wspólne wakacje na Mazurach z grupą młodych na wspólnym spływie
kajakowym. Ale miał ze sobą list, wzywający go do stawienia się przed
Prymasem Polski kardynałem Wyszyńskim. Mógł się domyślać celu tego
spotkania: nominacji na biskupa pomocniczego w Krakowie.
Porzucenie nauczania akademickiego, pozostawienie dającej satysfakcję
bliskości z młodymi, porzucenie wielkiego zmagania intelektualnego, by
zrozumieć i odczytać tajemnicę stworzenia, jaką jest człowiek i wnieść
w świat dzisiejszy chrześcijańską interpretację naszego bytu - wszystko
to musiało mu się jawić jako utrata samego siebie, utrata tego, z czym
właśnie utożsamiał się ten młody kapłan. Pójdź za mną - Karol Wojtyła
przyjął nominację, słysząc w wołaniu Kościoła głos Pana: "Kto będzie się
starał zachować swoje życie, straci je, a kto je straci, zachowa je"
(Łk 17,33).
Nasz Papież - jak wszyscy wiemy - nigdy nie chciał zachować własnego
życia, mieć go dla siebie; chciał oddać siebie samego bez ograniczeń, aż
do ostatniej chwili, Chrystusowi i w ten sposób także nam. Właśnie w ten
sposób mógł doświadczyć, jak to wszystko, co złożył w ręce Pana, powróciło
w nowy sposób: miłość słowa, poezji, literatury stała się zasadniczą
częścią jego posłannictwa duszpasterskiego i zyskała nową świeżość, nową
aktualność i nową siłę przyciągania w głoszeniu Ewangelii, nawet wtedy,
gdy jest to znakiem sprzeciwu.
Pójdź za mną! W październiku 1978 roku Kardynał Wojtyła usłyszał znów
głos Pana. Odnawia się dialog z Piotrem, przytaczany w Ewangelii
z dzisiejszej uroczystości: "Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie? (...)
Paś baranki moje!" Na pytanie Pana: Karolu, czy miłujesz mnie?, arcybiskup
krakowski odpowiedział z głębi serca: "Panie, Ty wszystko wiesz. Ty wiesz,
że Cię kocham".
Miłość do Chrystusa była główną siłą naszego umiłowanego Ojca Świętego;
ten, kto widział go modlącego się, kto słyszał, jak przemawiał, wie o
tym.
I tak dzięki temu głębokiemu zakorzenieniu w Chrystusie mógł nieść
ciężar, przekraczający siły czysto ludzkie: być pasterzem owczarni
Chrystusa, Jego Kościoła powszechnego. Obecnie nie czas, by mówić
o szczegółach tego pontyfikatu tak bogatego w treści. Chciałbym tylko
przeczytać dwa fragmenty dzisiejszej liturgii, w których pojawiają się
kluczowe elementy jego orędzia. W pierwszym czytaniu św. Piotr mówi nam -
a razem z Piotrem mówi to Papież: "Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma
względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi
i postępuje sprawiedliwie. Posłał swe słowo synom Izraela, zwiastując im
pokój przez Jezusa Chrystusa. On to jest Panem wszystkich" (Dz 10,34-36).
I w drugim czytaniu św. Paweł - a ze św. Pawłem nasz zmarły Papież -
głośno nas zachęca: "Przeto bracia umiłowani, za którymi tęsknię - radości
i chwało moja! - tak stójcie mocno w Panu, umiłowani" (Flp 4,1).
Pójdź za mną! Wraz z posłaniem, aby pasł Jego owczarnię, Chrystus
zapowiedział Piotrowi jego męczeństwo. Tym ostatnim słowem podsumowującym
dialog o miłości i posłannictwie pasterza powszechnego, Pan przywołuje
inny dialog, który miał miejsce podczas Ostatniej Wieczerzy. Jezus
powiedział uczniom: "Dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie". Rzekł Piotr:
"Panie, dokąd idziesz?" Jezus mu odpowiedział: "Dokąd Ja idę, ty teraz za
Mną pójść nie możesz, ale później pójdziesz" (J 13,33 i 36). Jezus
z wieczerzy idzie na krzyż, idzie ku zmartwychwstaniu - wchodzi
w misterium paschalne; Piotr jeszcze nie może za nim pójść.
Teraz - po zmartwychwstaniu - nadeszła ta chwila, owo "później". Pasąc
owczarnię Chrystusa, Piotr wkracza w tajemnicę paschalną, idzie ku
krzyżowi i zmartwychwstaniu. Pan mówi o tym następującymi słowami: "Gdy
byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się
zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje a Inny cię opasze i poprowadzi, dokąd
nie chcesz" (J 21,18).
W pierwszym okresie swego pontyfikatu Ojciec Święty, jeszcze młody
i pełen sił, pod przewodem Chrystusa dotarł aż na krańce świata. Później
jednak wchodził coraz bardziej w zjednoczenie z cierpieniami Chrystusa,
coraz lepiej rozumiał prawdę słów: "Inny cię opasze". I właśnie w takim
zjednoczeniu z cierpiącym Panem niestrudzenie i z nowym zapałem głosił
Ewangelię, tajemnicę miłości aż do końca (por. J 13,1).
Odczytał dla nas tajemnicę paschalną jako tajemnicę miłosierdzia
Bożego. W swej ostatniej książce napisał: granicą wyznaczoną złu "jest
ostatecznie Boże miłosierdzie" ("Pamięć i tożsamość", str. 61).
A rozważając zamach, mówi: "Chrystus, cierpiąc za nas wszystkich, nadał
cierpieniu nowy sens, wprowadził je w nowy wymiar, w nowy porządek:
w porządek miłości... Jest to cierpienie, które pali i pochłania zło
ogniem miłości i wyprowadza nawet z grzechu wielorakie owoce dobra".
("Pamięć i tożsamość", str. 171-172). Ożywiany tą wizją, Papież cierpiał
i kochał we wspólnocie z Chrystusem i dlatego przesłanie jego cierpienia
i jego milczenia było tak bardzo wymowne i owocne.
Miłosierdzie Boże: Ojciec Święty znalazł najczystsze odbicie Bożego
miłosierdzia w Matce Bożej. On, który stracił w dzieciństwie własną matkę,
tym bardziej ukochał Matkę Bożą. Usłyszał słowa Pana ukrzyżowanego jako
skierowane do siebie osobiście: "Oto Matka twoja!" I postąpił tak jak
uczeń umiłowany: przyjął Ją do siebie w głębi swego wnętrza (J 19,27) -
Totus tuus. I od matki nauczył się upodabniać do Chrystusa.
Dla nas wszystkich pozostaje niezapomnianą chwilą, gdy w ostatnią
Niedzielę Wielkanocną swego życia Ojciec Święty, naznaczony cierpieniem,
ukazał się jeszcze raz w oknie Pałacu Apostolskiego i po raz ostatni
udzielił błogosławieństwa "Urbi et Orbi".
Możemy być pewni, że nasz ukochany Papież stoi obecnie w oknie domu
Ojca, spogląda na nas i nam błogosławi. Tak, błogosław nam, Ojcze Święty.
Powierzamy twoją drogą duszę Matce Bożej, twojej Matce, która prowadziła
cię każdego dnia i zaprowadzi cię teraz do wiecznej chwały swego Syna,
Jezusa Chrystusa, Pana naszego. Amen".
|